دو ماه در سال مرا به یاد پدرم می اندازد. یکی بیست و هشتم خرداد و یکی بیست و هشتم آبان... مردی که هیچ گاه فراموش نمی شود. مردی که چراغ خانه اش همیشه روشن است. اولین مردی که در زندگی هر دختری می تواند باشد. پدر است. وقتی خیلی نوجوان بودم سایه ی مهر پدری را از دست دادم. تمام دوران کودکی ام با مهربانی پدر گذشت. تمام رنج زندگی را گر چه او نبود ولی با او تحمل می کنم. سایه وار به دنبال من است. صدایش مثل امواج دریا روح را می نوازد. یادم می آید وقتی در خانه بود چه عاشقانه با مادر حرف می زد. عشقی که امروز بر دل دارم از پدر آموختم. اگر روح پرطراوت دارم هنوز از عشق پدر به خانه و خانواده است. چقدر مادر را دوست می داشت. برایش آواز می خواند. ماه رمضون که می شد در آن تابستان جگرسوز من کودکی بیش نبودم. هندوانه را می برید و اول بار به دست مادر می داد. یادش بخیر. آن هنگام که پر کشیدی مادر نگریست. بغض نکرد. بر سر و سینه نکوفت. تنها چشمانش را به در خیره نگاه داشت که روزی روزگار تقاص این نامهربانی را پس می دهد. مادر هنوز هم بیست و هشتم خرداد به یاد پدر بر سر مزارش می رود و دیدار تازه می کند. سر مزار هم سکوت می کند. فقط نگاه به دور دستها. چشمانش عجیب با قطرات اشک می رقصد. از این همه عشق نمی توانم نگویم. از این همه شور و عشق نمی توانم لب فرو بندم و سکوت کنم. یادم می آید شعری می خواندی که همیشه ورد زبانت بود. "دنیا به این بزرگی اصلا وفا ندارد. بیمار مال دنیا دردش دوا ندارد. عمر کسی به دنیا جای و بقا ندارد. در وقت دادن جان شاه و گدا ندارد..." می خواستی که این شعر سنگ قبرت را آذین کند. مادر آن شعر را بنا به خواسته ات روی سنگ قبرت حک کرد. برای همیشه. هر رهگذری از آنجا عبور کند با تامل به آن شعر می نگرد...

بعد از ۱۵ سال که تنهایی سایه ما می شود شمعی دیگر برای یکسال دیگر که تو بزرگتر می شوی، روشن می کنم. اگر زنده بودی اکنون ۶۳ سال بیش نداشتی...

پدرم تولدت مبارک.

تقدیم با عشق : دخترت-فیروزه