وقتی بارون بودی و بر سرم باریدی من از صدای گریه این بارون به غربت زمانه خندیدم و در چشمان آسمانی ات باغی را مجسم کردم که بارون رقص کنان رنگ غربت زده غروب پاییزی را مثل یک درد کهنه برایم لبریز کرد...

فقط با تو بوی خاک غمناک این باغ عطرآگین شد و حالا بدون تو این خاک زنده سرد را با گلاب می شویم تا بوی تو را به تمام خاطره های دور دست شهر برساند...

و تا همیشه تکرار می کنم که چه باشی و چه نباشی هنوز برای من قبله ی معصوم نیازی... تو یاد دوران با هم بودن در کوچه پس کوچه های پیر و غربت زده شهرم هستی که بدون تو، اما نه، با یاد عزیز و پاک تو ادامه راه این غروب شهر خسته را در میان چشمانت خواهم رفت و تمام کهنه ها را در این چشمان تا ابد تازه خواهم کرد...

تو مثل پل عبور بودی که توانستم در این اندک زمان قله های دور را صعود و طلوع خورشید زندگی ام را عاشقانه به شبنم و نور بخشم...

صدای تو صدای بازی زندگی من در کوچه های پر غبار است که اکنون لحظه به لحظه بی تو در حال گذری بس سهمگین است و آن لحظات را که با هم دویدم، اکنون بدون تو در فرار است ... این قصه خوشبختی کوتاه من در چشمان دیروز تو مثل یک سراب بود و اینک در کنارم نیستی شاید در خوابی بسر می برم که ماندن تو در کنارم بسان یک خواب تعبیر شده باشد...

و فقط خداست که:

اگر تنهاترین تنها شوم باز خدا هست

او جانشین همه ی نداشتن هاست

نفرین ها و آفرین ها بی ثمر است

اگر تمامی خلق گرگ های هار شوند

و از آسمان، هول و کینه بر سرم بارد

تو مهربان جاودان آسیب ناپذیر من، هستی

و دعایی که در دستان من سبز می شود و آن را در کنار مزارت با دست خود بدرقه راه ابدی ات می کنم که خداوندا:

ای کاش حلال یاد تو، مرا از ناخالصی های وجودم (غرور، خودخواهی...) جدا کند و ای کاش بتوانم به همه دنیا بگویم که تو زیباترین حقیقتی هستی که می توان به آن رسید، وجود نامتناهی تو در هر طیفی پیداست و آنچه که مولکولهای هستی را به هم پیوند می دهد، تنها به دلیل عشق پیوستن به توست. ای نور جاوید و ای منبع امید، مرا از عشق پیوستن به خودت هیچ گاه بی نیاز مکن.

برای تو، هوالباقی، مهران قاسمي با ايستاندن قلبش زندگي را به مرگ ترجمه كرد، مهران دیگر قلم نمی زند و دریغ

"روحش شاد"