"برای چی زنده موندیم... برای کی؟... برای کدوم حرف... کدوم قول به کدوم شعر؟ لعنت به این زندگی، کاش طنابی داشتم و می انداختم گردن این زندگی و برای همیشه خفه اش می کردم."

این جمله ها را در کتابی می خوانم. که چطور زندگی و رویاهای انسانی یک نفر از هم می پاشد. از پنجره کوچک اتاقم سقف آسمان را نگاه می کنم و این جملات در ذهنم رژه می روند. در این حالت لکه های ابر را که در آسمان جابجا می شوند را حس می کنم. بوی باران همه جا پیچیده و آسمان به نرمی آبستن می شود. در ذهنم پرندگان غریب مهاجر را که به سوی نقطه های نامعلوم در حال پروازند را مجسم می کنم. در این لحظه ها همه چیز را می توان فراموش کرد و می توان به نظر آورد که همه چیز بیهوده است و احمقانه، تلاش های انسان برای ساختن زندگی، برای خلق یک عشق، تولید یک بچه ... وقتی ممکن است باران در آسمان ببارد انسان احساس بیهودگی تن می کند... وقتی ممکن است آدمی که خود را اشرف مخلوقات می داند فکر کند که اولین طلایه های پوچی و بیهودگی همه آن احساسات خوب و قشنگ و دوستانه را از تو می گیرد، حالت خراب می شود...